این مطلب صنم جون قشنگ بود دوست داشتم همه ببینن:

عشق در لحظه پديد می آيد، دوست داشتن در امتداد زمان.
عشق معيارها را در هم می ريزد، دوست داشتن بر پايه معيارها بنا می شود.
عشق ويران کردن خويش است و دوست داشتن ساختنی عظيم.
عشق ناگهان و ناخواسته شعله می کشد، دوست داشتن از شناختن سرچشمه
می گيرد .
عشق قانون نمی شناسد، دوست داشتن، اوج احترام به مجموعه ای از قوانين طبيعی است.
عشق فوران می کند چون آتشفشان و شره می کند چون آبشاری عظيم، دوست داشتن جاری می شود چون رودخانه بر بستری با شيب نرم.
عشق، دق الباب نمی کند، حرف شنو نيست، درس خوانده نيست، درويش نيست، حسابگر نيست، سر به زير نيست، مطيع نيست، ديوار را باور نمی کند، کوه را باور نمی کند، گرداب را باور نمی کند، زخم دهان باز کرده را باور نمی کند، مرگ را باور نمی کند.
عشق همواره با شك آلوده است
و دوست داشتن سراپا يقين است و شك ناپذير
عشق بينايى را مى گيرد
و دوست داشتن مى دهد
عشق هر چه ديرتر مى پايد كهنه تر مى شود
و دوست داشتن نوتر
از عشق هر چه بيشتر مى نوشيم سيراب تر مى شويم
و از دوست داشتن هر چه بيشتر تشنه تر
عشق گاه جابجا مى شود گاه سرد می شود و گاه مى سوزاند
اما دوست داشتن از جاى خويش از كنار دوست خويش برنمي خيزد، سرد نمى شود كه داغ نيست، نمى سوزاند كه سوزاننده نيست.

حالا عشق بهتر است یادوست داشتن!؟ اصلا قیاس این دو با هم درست است؟! جواب دادن برای کسی که عشق را تجربه کرده شاید آسان باشد... چون هر دو را لمس کرده...

موفق و شاد باشید.

خیلی قشنگ و به جا نوشتی صنم جون حال کردم

آره عشق همینه بی اجازه میاد... شایدم بی اجازه بره.

اما عوضش دیوار و کوه و گرداب و سیلاب نمی شناسه

و این همون قدرت فوق العاده عشقه که می تونه کوه رو جابه جا کنه

کاری که به جز عشق هیچ نیروی دیگه ای نمی تونه ازش بر بیاد...

حتی دوست داشتن

عشق قدرتمنده   اما به اندازه دوست داشتن پایدار نیست

عشق می تونه به دوست داشتن تبدیل بشه اما اون وقت دیگه اینقدر قدرتمند نیست

هیچ کدوم بهتر نیستن هیچ کدوم هم بدتر نیستن

شاید با کنار هم قرار دادنشون بتونیم به یه "قدرت پایدار" دست پیدا کنیم.......

و اینه که از همه بهترتره!

شاید این که عشق بعضی ها رو می سوزونه به این خاطر باشه که هنوز نمی دونن که از این نیروی بی نهایت چطوری باید درست استفاده کنن... مثل آتیش که هم می تونه خونه تو گرما ببخشه و هم می تونه خونه خرابت کنه!

اما اگه یاد بگیریم که چطور به کار ببریمش اون وقته که .....

چه کوه ها که با این نیرو جا به جا نشدن...

] برای رسیدن به چیزهایی که در ظرف قوانین نمی گنجه باید، باید قانون ها رو شکست

اگه طبق قوانین پیش بری همیشه هم طبق همون قوانین به یه هدف از پیش تعیین شده می رسی... نه به یه چیز فوق العاده.[

ممنون از همه... از شنیدن نظراتتون بی نهایت خوشحال می شم.

یه رابطه عاشقونه یه شروع قشنگ داره، لحظه های بی نهایت بی نهایت خوبی که تعریف نداره، یه نفر وارد زندگی آدم می شه و یهو همه چیز عوض می شه، دنیا قشنگ می شه، فوق العاده! یه آدم دیگه می شی، قشنگ ترین احساسات رو تجربه می کنی.... حالا این رابطه یا به جایی می رسه – آره خوب منظور ازدواجه طبق استانداردهای ما!! – یا اینکه به جایی نمی رسه – یعنی به همون فرجام خوبی که ما اونو ازدواج در نظر گرفتیم نمی رسه (!!) – بعد جدایی اتفاق  می افته و ... همه رنج ها و سختی ها. اما تو این مسیر تکراری یه چیزی منو آزار می ده: چیه که باعث می شه آدما اون لحظه های آشنایی و شور و شوق اولین روزا و همه اون چیزای خوبی رو که عشق واسشون آفریده فراموش کنن و فقط بچسبن به اون حادثه تلخه، به اون جداییه، به اون – به قول خودشون – بی وفاییه؟! مگه نه اینکه یه حادثه خیلی خوب هم در کنار این حادثه خیلی بد اتفاق افتاده بوده؟ پس چرا فقط این خیلی بده یادشون می مونه و اون  خیلی خوبه زود فراموش می شه؟

شما کسی رو می شناسین که به خاطر اون لحظه های فوق العاده ای که معشوق با عشقش بهش هدیه کرده ازش تشکر کنه؟ معلومه که نه! اما تا دلتون بخواد آدمایی هستن که با وجود تمام اون خاطرات زیبای فراموش نشدنی، فقط به خاطر اون لحظه جدایی معشوقشون رو به باد نفرین و ... می گیرن. آخه چرا ما همیشه عادت داریم فقط بدی ها رو موندگار کنیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آری آغاز دوست داشتن است

                                          گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

                                         که همین دوست داشتن زیباست...   

من از عهد آدم تو را دوست دارم

از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح

سرودیم نم نم تو را دوست دارم

نه خطی نه خالی نه خواب و خیالی

من ای حس مبهم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد

بگوییم با هم تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هماواز با ما

تو را دوست دارم تو را دوست دارم

قیصر امین پور

     هی با توام!

     تا حالا عاشق شدی؟ تا حالا از عشق گریه کردی؟ تا حالا شده قلبت واسه کسی بتپه؟ تا حالا شده کسی بتونه شب و روز فکرتو مشغول کنه؟ تا حالا کسی رو داشتی که با دیدنش انگار دنیا رو بهت دادن؟ کسی که یه نگاهش بتونه تا مدتها شارژت کنه؟ با دیدنش انقدر انرژی بگیری که حس کنی می تونی دنیا رو از این رو به اون رو کنی؟ با حرفاش همه غم و غصه ها از یادت بره؟ تا حالا کسی تونسته دلتو ببره؟ تا حالا شده کسی همه ی دنیات بشه؟ شده؟؟

     خب اگه این طوره که بهت واقعا تبریک می گم! تو شادی بی نهایت عشق رو تجربه کردی.... اما اگه جوابت نه باشه... می خوام بگم تو از زندگی هیچی نفهمیدی. آره درست شنیدی! فکر می کنی زرنگی کردی؟ فکر می کنی خیلی باهوش بودی که هیچ وقت هیچ کس رو توی دلت راه ندادی؟ نه! تو در برابر اون چیزی که تصور می کنی به دست آوردی هزینه هنگفتی دادی... بازم می گم تو از زندگی هیچی نفهمیدی. همیشه به عاشقا خندیدی نه؟ اما حالا بذار بهت بگم که بهتره به جای خندیدن به اونا بشینی به حال خودت گریه کنی! کسی که عشق رو تجربه نکرده باشه یعنی اینکه قلب نداره، کسی هم که قلب نداشته باشه یعنی که اصلا زنده نیست! اما حالا:

 تو ای پیغمبر عشق

صفایی خرج این دیوانه دل کن

دعایی همره این خسته دل کن

اگر غفلت نمودم

                         قبول معذرت کن

کمی از باده ی عشق

                        به ما هم مرحمت کن!