یه شب ازت پرسیدم منو دوست داری؟

گفتی آره به اندازه ستاره های آسمون دوست دارم.

به آسمون نگاه کردم...

پر از ستاره های ریز و درشت بود!

 خیلی از ماها عاشق شدیم اما توی عشق شکست خوردیم..."شکست" خوردیم. اما اصلا معنی "شکست خوردن" توی عشق چیه؟ یعنی که به هم نرسیدیم؟ حالا اگه دو نفر عاشق هم بشن و به هم برسن یعنی توی عشقشون "پیروز" شدن؟!! نه خیر این خبرا هم نیست! شکست توی عشق این نیست که به معشوقت نرسی... شکست توی عشق این نیست که عشقت دو طرفه نباشه. شکست واقعی اینه که به معشوقت برسی و – مثل بیشتر اونایی که این اتفاق واسشون افتاده – عشقت توی روزمرگی زندگی غرق بشه... ذره ذره آب بشه، از بین بره و فراموشت بشه و خودتم اصلا نفهمی که چی شد. پیروزی واقعی هم می تونه این باشه که با این که به معشوقت نرسیدی یا از اون وفا ندیدی اما هنوزم عشق رو کنار نذاری، فراموش نکنی و – بازم مثل خیلیای دیگه – نری دنبال صد تا آدم دیگه... عشق رو از کسی گدایی نکنی. پیروز واقعی کسیه که تا آخر عمرش بتونه عاشق بمونه و با نیروی عشق زندگی کنه و هیچ وقت نفرت توی وجودش راه پیدا نکنه. می گن فاصله ی میون عشق و نفرت یه بند انگشته، ولی واقعا اینطور نیست. عشق و نفرت از زمین تا آسمون با هم فاصله دارن. اگه روزی عشقت به نفرت تبدیل شد بدون که هیچ وقت عاشق نبودی.

    این شعر هم برای همه اونایی که توی عشق شکست "نخوردن":

نشاط انگیزوماتم زایی ای عشق       عجب رسواگرو رسوایی ای عشق

یکی را بر مراد دل رسانی               یکی را در غم هجران نشانی

 به شیرین دلستانی یاد دادی               وزان فرهاد را بر باد دادی

ز شیرین تلخ کردی کام فرهاد           بلند آوازه  کردی  نام فرهاد

تو لیلی را زخوبی طاق کردی           گل   گلخانه    آفاق   کردی

اگر بر او نمک دادی تو دادی            به وی خوی ملک دادی تودادی

تو مجنون را به شهر افسانه کردی      ز هجران زنی دیوانه  کردی

اگر می داد لیلی گام مجنون              کجا افسانه می شد نام مجنون؟

نوای عاشقان در بی نوایی ست         دوام عاشقی ها در جدایی ست   

خوشا عاشق شدن اما جدایی             خوشا عشق و نوای بی نوایی.

دستی تمام هستی ام را زیر و رو کرد

در قلب من ویرانه ها را جست و جو کرد

چون شبنمی افتاد بر گلبرگهایم

غم های من را با نگاهش شست و شو کرد

تنها و سرگردان و بی کس مانده بودم

با بی کسی هایم نشست و گفت و گو کرد

وقتی که در بیراهه ها سرگشته بودم

آمد تمام غربتم را رفت و رو کرد...

اینه خاصیت عشق

اینه که همه دنبالشن

اینه که همه از عشق می گن

اما بیراهه نریم... این خاصیت عشق حقیقیه نه.......  

 سلام مهربون ترینم!

یه چیزی رو می دونستی؟ می دونستی من توی دنیای به این بزرگی، تو رو از همه بیشتر دوس دارم؟

آخه می دونی چرا؟ چون که انقد مهربونی... چون توی تمام وقتای تنهاییم فقط تو کنارم بودی

چون همیشه به حرفام گوش می کنی

همه بدی هامو پذیرفتی

هیچ وقت اذیتم نمی کنی

هیچ وقت باهام قهر نمی کنی

... ناز نمی کنی

نیازی به منت کشی نداری... زود دلت راضی می شه... زود فراموش می کنی

به خاطر همین کارات بود که عاشقت شدم

تک ستاره قلب شیدا!

... نه... تو ماه آسمون دلمی!

...نه نه!

اصلا می دونی چیه؟  آسمون دل من شب نیست،

روزه !

تو هم خورشیدشی!

وقتی توی قلبم طلوع می کنی،

همه ستاره ها محو می شن

- حتی ماه هم دیگه معلوم نیست -

         فقط تویی و... نورت دلمو روشن می کنه

می خوام یه خواهش دیگه ازت بکنم

به من قول بده که هیچ وقت غروب نکنی

نذاری آسمون دلم تاریک بشه... شب بشه

من عادت ندارم به کسی بگم بی تو می میرم

                                                     اما می خوام به تو بگم؛ مهربون ترینم!

                                                     اگه یه روزی منو تنها بذاری من بی تو می میرم

                                                     می میرم.

- حتی اگه یه روزی اومدی و دیدی آسمون دلم پر ابره                    

    بازم نرو... انقد بمون تا ابرا محو بشن و برن

    تا باز فقط من بمونم و تو.... مثل همیشه!-

به خاطر همه چیز ازت ممنونم...

راستی !    

یه چیز دیگه ای هم می خواستم بهت بگم،

- می دونم که دوسم داری،

با اینکه هیچ نیازی بهم نداری، اما -

 من خیلی خیلی خیلی دوست دارم!

                                                 مهربون ترینم

                                                 خورشید تابون من

                                                  خدای مهربون من!

بوی نم می آید،

بوی باران خدا

بوی روییدن گل در دل من

وقت لبریز شدن از عشق است

بشتابید زمان در گذر است

شاید امروز همان لحظه ی احساس شکفتن باشد...

     نمی دونم این دو تا کلمه "دوست دارم" چی توشه که گفتنش واسه بعضیا اینقد سخته! بعضیا نمی دونم چرا جونشون بالا میاد وقتی می خوان بگن دوست دارم! صد سال با همسرشون زندگی کردن اما یه بار هم به خودشون زحمت ندادن که این دو کلمه رو به زبون بیارن. بعضیا مدتهاست که عاشق شدن و هنوز با اینکه دلشون داره تاپ تاپ میکنه این حرفو به زبون نیاوردن. اگه شما هم جزو این دسته آدما هستین بهتره یه چیزی رو بدونین: "دوست دارم" قدرتمند ترین حرف دنیاست... باهاش می تونین خیلی کارا بکنین. این دو تا  کلمه ی به ظاهر کوچیک و تکراری معجزه می کنه... معجزه می کنه... قبول نداری؟ خب می تونی امتحان کنی – مطمئن باش ضرر نمی کنی؛   قول می دم! – البته یه چیزی رو هم باید بدونیم اونم این که کاری نکنیم این حرف تکراری بشه و خاصیتشو از دست بده... این "خاصیت" هم همش به این بستگی داره که این حرف چقد از ته قلبت بیان بشه – اینکه خودت واقعا به حرفی که می زنی ایمان داری یا ...؟

      حالا می خوام یه چیزی بگم:

                                              ای عشق جاویدان من؛

                                                 از اعماق قلبم،

                                                 و تا آخر دنیا،

                                                                          دوست دارم،

                                                                          دوست دارم،

                                                                          دوست دارم،

                                                                          دوست دارم،

                                                                          دوست دارم!

گل نگاه تو در کار دلربایی بود

فضای خانه پر از عطر آشنایی بود

به شوق آمده بودم چو ذره ای در نور

ز شوق و شور که پرواز در رهایی بود

چه جای گل که تو لبخند می زدی با مهر

چه جای عمر که خواب خوش طلایی بود

هزار بوسه به سوی خدا فرستادم

از آنکه  دیدن تو قسمت خدایی بود

شب از کرانه دنیای من جدا شده بود

که هرچه بود تو بودی و روشنایی بود...

موقع بخشیدن

دست و پایت نلرزد.

هرآنچه داری

زندگی آنرا به تو بخشیده است

زندگی آن را دوباره پس خواهد گرفت.

پس چرا

امروز که داری و می توانی

خود را از موهبت بخشیدن محروم می کنی؟

لحظه های بخشش

برایت زیباترین لحظه ها هستند.

کسانی که می بخشند

بی آنکه فرقی بین آدم ها بگذارند

زرف ترین لذتها را تجربه می کنند.

مساله این نیست که به چه کسی می بخشی

مساله آن است که آیا تو آنقدر سرشار شده ای  که ببخشی.           (مسیحا برزگر)

از عشق بدون شرط چیزی می دونی؟ از دلفینها چطور؟

این مطلب توی یکی از شماره های مجله موفقیت بود:

...

می خواهم از این بس همه از عشق بگویم...

     سلام من شیدام. راستیتش اهل وبلاگ ساختن و این کارا نبودم...نه وقتشو داشتم نه انگیزه شو... تا اینکه وبلاگ مهدی رو دیدم.....در مورد عشق بود  و اینکه تنها مونسش اونو گذاشته و رفته... رفته که رفته... البته مهدی اولین کسی نیست که می بینم این احساسات رو تجربه کرده.اما غمی که توی قلبش بود و اندوهی که توی نوشته هاش( هرچند زیاد نبودن) منو به این فکر انداخت که یه وبلاگ عاشقانه هم من بسازم..... اما این دفعه نه با غم و اندوه. بلکه واسه اینکه به مهدی و همه جوونا بگم که می شه عاشق بود و از عشق گفت اما با دل شادـنمی دونم چرا هر موقع حرف از عشق و عاشقی می شه همه گریه سر می دن. من می خوام  حالا این سنت رو بشکنم و بگم بابا!عشق یه نعمته یه حس فوق العاده ست قدرشو بدونین این خود عشقه که مهمه نه معشوق...اگه اون گذاشته رفته بی خیال....اصل تجربه کردن عشق بوده مگه غیر از اینه؟ بابا بخند و شاد باش که این حس قشنگو داری و مثل خیلیا "سیب زمینی" از این دنیا نمی ری!!بخند دیگه.... آفرین! اگه بدونی چقدر خوشگل تر شدی!

 باز می رسد ز راه       لحظه مرور عشق 

      باز زنده می شود         خاطرات دور عشق

       سبز می شود دلم         در هوای عاشقی

       سبز و عاشقانه بود      لحظه ظهور عشق   

نفس جانانه

عشق مانند هواست

همه جا موجود است

تو نفس هایت را قدری   

                                      جانانه بکش...!

زیر باران بیا قدم بزنیم

حرف نشنیده ای به هم بزنیم

نو بگوییم و نو بیاندیشیم

عادت کهنه را به هم بزنیم

و ز باران کمی بیاموزیم

که بباریم و حرف کم بزنیم

کم بباریم اگر ولی همه جا

عالمی را به چهره نم بزنیم

چتر را تا کنیم و خیس شویم

لحظه ای پشت پا به غم بزنیم

سخن ازعشق خود به خود زیباست

سخن عاشقانه ای به هم بزنیم

قلم زندگی به دست دل است

زندگی را بیا رقم بزنیم

این همه قطره ها در انتظار "تو" اند

زیر باران بیا قدم بزنیم...